ecologisch gezond

De Europese Unie importeert jaarlijks 39 miljoen ton soja, waarvan 20 miljoen ton uit Brazilië. Steeds vaker komt deze soja uit de Braziliaanse Cerrado, een ecosysteem van twee miljoen vierkante kilometer met een biodiversiteit die deze van het Amazonegebied evenaart. In Europa is het belang van de Cerrado nauwelijks gekend. De Cerrado wordt dubbel zo snel ontbost als het Amazonewoud, daarom voerde Wervel samen met een Braziliaanse delegatie actie.

Het actieplan alternatieve eiwitbronnen¹ wil de veehouderij minder afhankelijk maken van ingevoerde soja. Nu torenhoge sojaprijzen de marge van veeboeren doen verdampen, vragen we de Vlaamse overheid en de mengvoederindustrie of er al schot in de zaak zit. Dankzij een financieel duwtje in de rug van de overheid, telen landbouwers de laatste jaren om en bij de 5.000 hectare eiwitrijke gewassen voor hun rundvee. Bijproducten uit de biobrandstof- en voedingsindustrie worden op grote schaal benut als veevoeder. Toch blijven intensieve pluimvee- en varkensbedrijven voorlopig verslingerd aan soja uit Brazilië en Argentinië.[…]

“Wij, VarkenLand” is een creatief onderzoek naar identiteit in West-Vlaanderen in opdracht van de provincie West-Vlaanderen, onder leiding van theatermaker Lucas De Man en filmmaker Gilles Coulier. Het project vertrekt vanuit sleutelvragen over identiteit, regionalisering en het zoeken/verlangen naar roots. We lezen op de website onder andere: “Omdat wroeten in de West-Vlaamse aard ligt.” Eigenlijk had men beter gewoon een everzwijn genomen als identiteit, want West-Vlaamse varkens kunnen niet meer wroeten. Onze varkens lopen al lang niet meer buiten. Ze worden gevoederd met Braziliaanse soja, die gelinkt is aan ontbossing van het Amazonewoud, onteigening van lokale boeren en een gigantisch pesticideverbruik. Een monocultuur waarin iedere diversiteit, iedere lokale context vervangen is door een genetische woestijn.

In 2008 onderzocht het Dutch Research Institute for Transitions (Drift) op vraag van de Nederlandse overheid de aanwezigheid van de randvoorwaarden voor een transitieproces in de eiwitketen. Drift stelde toen dat de druk op het eiwitregime nog niet krachtig genoeg is om het op autonome wijze in transitie te laten gaan. Zij stelden toen dat drie verschillende symptomen te onderscheiden zijn die voorwaarden lijken te zijn voor transities: tension, stress, en pressure. Deze begrippen maken ons alert op bepaalde ontwikkelingen in maatschappelijke systemen, en helpen onderscheid te maken tussen ‘ruis’ en dynamiek die relevant is voor transities. Wat duiding om de vele mist te doen opklaren.