honeyland: Een pleidooi voor zorgzaamheid

 

Honeyland is een land dat ver weg lijkt van ons Belgenlandje, en er amper op lijkt.  We volgen een vrouwelijke imker van middelbare leeftijd. Ze draagt niet alleen zorg voor de wilde bijen, maar ook voor haar bedlegerige moeder. Om de honing die ze oogst te verkopen gaat de vrouw naar de stad, ze slaat er dan ook bananen in die haar moeder gemakkelijk kan verorberen. Als imker heeft ze een goede verstandhouding met de bijen: ze neemt slechts de helft van de honing, de rest mogen ze zelf houden, om de winter te overbruggen.

 

De film toont erg mooie beelden, het is er idyllisch. Maar dan krijgt de imker een gezin als buur. Samen met hun 5 kinderen houden de ouders vee. Iedereen krijgt een taak. Een kind van een jaar of tien helpt een koe bevallen. Hij is erg teleurgesteld, want het is een mannetje, geen melk weet het pienter kindje.

 

Het gezin heeft schulden en 5 kinderen opvoeden kost veel geld, dus moet er ook heel wat binnenkomen. Geïnspireerd door hun buurvrouw beginnen ze bijen te houden. De imker begeleidt hen hierin.  Voor de zorgzaamheid die de vrouw voor de dagstelt, heeft het gezin geen tijd. Niet omdat ze niet willen, maar omdat ze het niet kunnen permitteren.

privilege

En zo blijkt honeyland veel meer op België dan we in de eerste plaats denken.

Is het een privilege om zorg te kunnen dragen voor je naaste, voor het milieu? Dat zou het absoluut niet mogen zijn. Een privilege is iets waar je onrechtmatig recht op hebt, anders dan de andere mensen. De afgelopen jaren is het privilege-discourse sterk in zwang, gevoed door de identiteitspolitiek. En daarbij wordt soms het rechtendiscourse op z’n kop gezet. Ieder mens heeft recht om zorg te kunnen dragen voor het milieu en de medemens. Mensen die dat kunnen hebben daar geen onrechtmatig recht op, maar omgekeerd de samenleving moet z’n best doen om iedereen dat recht te garanderen.

Honeyland is inspirerend, bitterzoete beelden met een bittere nasmaak.

Nu in de cinema

bekijk de trailer:

Geef een reactie