De Cerrado, een van de grootste savanne-ecosystemen ter wereld, is niet alleen rijk aan biodiversiteit, maar ook aan cultureel erfgoed. Het gebied is al duizenden jaren het leefgebied van inheemse volkeren zoals de Xavante, Karajá, Krahô, Avá-Canoeiro en Terena. Deze gemeenschappen hebben diepgaande kennis van het landschap, de planten en dieren, en leven vaak volgens duurzame praktijken die de ecologische balans van de Cerrado helpen bewaren.

Naast de inheemse volkeren wonen er ook rurale gemeenschappen zoals de Quilombolas, afstammelingen van Afrikanen die tijdens de koloniale periode tot slaaf gemaakt werden en zich in afgelegen gebieden vestigden. Hun dorpen, de zogenaamde quilombos, zijn niet alleen symbolen van verzet en culturele identiteit, maar ook belangrijke bastions van biodiversiteit, omdat ze vaak traditionele landbouwmethoden gebruiken die minder ingrijpend zijn voor het milieu.

Andere gemeenschappen, zoals geraizeiros, vazanteiros en extrativistas, leven van kleinschalige landbouw, visserij en het duurzaam verzamelen van bosproducten. Deze levenswijze draagt bij aan het behoud van lokale ecosystemen en de bescherming van waterbronnen, die van vitaal belang zijn voor grote delen van Brazilië. Het voortbestaan van deze culturen en hun kennis is essentieel om de Cerrado te beschermen tegen de steeds verder oprukkende grootschalige landbouw en monoculturen (zoals soja en suikerriet). Het verlies van hun land en levensstijl zou niet alleen een culturele tragedie zijn, maar ook leiden tot een sterk verminderd vermogen van de Cerrado om ecosysteemdiensten te leveren, zoals koolstofopslag, biodiversiteitsbehoud en waterregulatie.